Seninle bir renk daha soldum.
Lisede tanışmıştık seninle, Sınıfın en cüsseli insanı olmana rağmen en kibar, sevecen, yumuşak kalplilerinden biriydin. O kadar çok farklı rengi bir arada bulunduruyordun ki diğer insanların soluk tekdüze hayat görüşlerinin yanında bir gök kuşağı gibi rengarenktin. Yeri geldi yanlış anlaşıldın, yeri geldi dışlandın, yeri geldi kovuldun ama hiçbir zaman doğrularından vazgeçmedin. İtiraf ediyorum, ilk bar kavgama seninle girmiştim ve ilk kez seninle bir plajdan kovulmuştum.
Özgürlük dediğimiz şeyin her bireyin hakkı olduğunu savunan insanlardandın. Kimse beni hatırlamazken sen beni arayıp soranlardandın Riff.. Hiçbir beklentin olmadan, saatlerce boş boş oturup konuşabilirdik.
” İsmoo nerelerdesin” deyişin kulaklarımdan gitmiyor ve biliyorum ki hiçbir zaman da gitmeyecek kardeşim.
Aynı sıralarda yanyana oturduğumuz, partylediğimiz, sarhoş olduğumuz, sabahladığımız o günlerin hepsi birer hatıra olarak içimde kalacak. Bilinmezliğe giden o yoldan bu kadar erken gitmeni hazmedemiyorum ama hangimiz için adil ki bu dünya. Ağlamaktan kıpkırmızı olmuş gözlerimi bu yazıyla ekrana akıtırken son Ateist / Agnostik bir birey olarak elbet bir yerlerde yeniden buluşacağız gardaşcım.
Işıklarda uyu Rifat Tuğsal..
